Þegar
ég var hvolpur, skemmti ég þér með skrípalátum og fékk þig til
að hlæja. Þú kallaðir mig barnið þitt, og þrátt fyrir nokkra
nagaða skó og ónýta púða, varð ég besti vinur þinn.Í hvert
skipti sem ég var "óþekk", hristir þú höfuðið og spurðir:
?hvernig gastu gert þetta??- en svo brostir þú og veltir mér á
bakið til að klóra mér á maganum. Að gera mig húsvana tók aðeins
lengri tíma en það átti að gera, þú varst svo upptekinn, en við
unnum að því saman. Ég man þær nætur þegar ég kúrði hjá þér uppi
í rúmi og hlustaði á játningar þínar og leynda drauma, og ég
hélt að lífið gæti ekki verið fullkomnara. Við fórum í langa
göngutúra og skokkuðum í almenningsgarðinum, bílferðir, keyptum
ís (ég fékk bara að borða brauðformið því þú sagðir að ís væri
ekki góður fyrir hunda), og ég lagði mig í sólinni og beið eftir
því að þú kæmir heim í lok dagsins. .
Smám saman
fórstu að vera meira í vinnunni og eyða meiri tíma í starfsframa
þinn, og meiri tíma í að leita þér að maka. Ég beið eftir þér
þolinmóð, og huggaði þig í ástarsorgum og vonbrigðum, skammaði þig
aldrei fyrir lélegar ákvarðanir, og hoppaði af gleði í hvert skipti
sem þú komst heim og þegar þú varðst ástfanginn. Hún, sem er nú
konan þín, er ekki hundamanneskja- samt bauð ég hana velkomna inn á
heimili okkar, reyndi að sýna henni ástúð og hlýddi henni. Ég var
ánægð vegna þess að þú varst ánægður. Svo komu börnin og ég var
alveg jafn spennt og þú. Ég var agndofa yfir því hvað þau voru
bleik, hvernig þau lyktuðu, og ég vildi hugsa um þau eins og þau
væru mín eigin. En hún og þú höfðu áhyggjur af að ég gæti meitt
þau, og ég eyddi mest öllum mínum tíma lokuð inni í öðru herbergi
eða í hundabúri. Mikið langaði mig til að elska þau en ég varð
?fangi ástarinnar?. Þegar þau stækkuðu varð ég vinkona þeirra. Þau
hengu í feldinum mínum og toguðu sig upp á völtum fótum, potuðu í
augun á mér, grandskoðuðu eyrun mín, og kysstu mig á trýnið. Ég
elskaði allt í sambandi við þau og snertingu þeirra, því þín
snerting var svo sjaldgæf núorðið, og ég hefði varið þau með lífi
mínu ef ég hefði þurft þess. Ég laumaðist upp í rúmið þeirra og
hlustaði á áhyggjur þeirra og leynda drauma, og við biðum saman
eftir að heyra í bílnum þínum í innkeyrslunni. .
Einu sinni
var það svo að ef fólk spurðir hvort þú ættir hund, þá sýndir þú
þeim mynd af mér sem þú varst með í veskinu og sagðir sögur af mér.
Síðustu ár svaraðir þú bara já og breyttir um umræðuefni. Ég
breyttist frá ?hundinum þínum? í ? bara hundur?, og allur kostnaður
varðandi mig fór í taugarnar á þér. Nú bauðst þér ný vinna í
annarri borg, og þú og þau fluttuð í íbúð þar sem ekki má vera með
gæludýr. Þú tókst rétta ákvörðun fyrir ?fjölskyldu? þína, en einu
sinni var ég eina fjölskylda þín..
Ég var
yfirspennt yfir bíltúrnum þangað til við komum að ?dýra-skýlinu?.
Það lyktaði af hundum og köttum, af ótta og vonleysi. Þú fylltir út
eyðublöð og sagðir:? Ég veit að þið finnið gott heimili fyrir
hana?. Þau andvörpuðu og gáfu þér vonleysislegt augnaráð. Þau vita
hvað bíður miðaldra hunds, jafnvel þó hann sé með ættbók. Þú varðst
af rífa son þinn lausan frá hálsólinni minni á meðan hann hrópaði:
? nei pabbi, gerðu það! Ekki láta þau taka hundinn minn!? og ég
hafði áhyggjur af honum, og hvaða lexíur þú hafðir kennt honum um
vináttu og tryggð, um ást og ábyrgð, og um virðingu fyrir öllu
lífi. Þú kvaddir mig með klappi á kollinn, forðaðist að horfa í
augun á mér, og kurteisislega afþakkaðir að taka hálsólina mína og
tauminn með þér. Þú hafðir takmarkaðan tíma og það átti einnig við
um mig núna. Eftir að þú fórst sögðu konurnar tvær að þú hefðir
líklega vitað fyrir nokkrum mánuðum að þú þyrftir að flytja en
reyndir ekkert til að finna gott heimili handa mér. Þær hristu
höfðuðið og sögðu hvernig gastu gert þetta??.
Þær reyna að
sinna okkur hérna í skýlinu eftir bestu getu en það er alltaf mikið
að gera. Þær gefa okkur að borða, auðvitað, en ég missti
matarlystina fyrir mörgum dögum. Í fyrstu, í hvert skipti sem
einhver fór framhjá búrinu mínu, hljóp ég að hurðinni og vonaði að
það væri þú, að þú hefðir skipt um skoðun, að þetta væri allt saman
slæmur draumur.. eða ég vonaði að þetta væri að minnsta kosti
einhver sem stæði ekki á sama og myndi kannski bjarga mér. Þegar ég
sá að ég gat ekki keppt við litlu hvolpana, sem vissu ekkert hver
örlög þeirra yrðu, bakkaði ég aftur í eitt hornið og
beið..
Ég heyrði
fótatak hennar þar sem hún kom að sækja mig í lok dagsins, og ég
rölti við hliðina á henni inn ganginn inn í aðskilið herbergi.
Óþægilega hljótt herbergi. Hún setti mig upp á borð og nuddaði á
mér eyrun og sagði mér að hafa ekki áhyggjur. Hjarta mitt barðist
ótt og títt af kvíða um hvað myndi gerast, en ég fann líka fyrir
smá létti. Takmarkaður tími fanga ástarinnar var búinn. Eins og ég
er að eðlisfari, þá hafði ég meiri áhyggjur af henni. Byrðin sem
hún þarf að bera, og ég veit það, á sama hátt og ég þekkti hvert
geðbrigði þitt. Hún setti varlega æðaklemmu á framlöppina mína og
tár rann niður kinn hennar. Ég sleikti hönd hennar á sama hátt og
ég gerði þegar ég reyndi að hughreysta þig fyrir mörgum árum. Hún
stakk nálinni varlega í æðina mína. Þegar ég fann stunguna og
kaldann vökvann æða í gegnum líkama minn, lagðist ég syfjuð niður
og mumlaði: ?Hvernig gastu gert þetta??. Hún sagðimér þykir þetta
svo leitt?, kannski vegna þess að hún skyldi hundamálið mitt. Hún
faðmaði mig og útskýrði í fljótu bragði að það væri hennar vinna að
sjá til þess að ég færi á betri stað, á stað þar sem ég væri ekki
hunsuð, misþyrmt eða yfirgefin, eða þyrfti að verja mig -stað þar
sem er ást og ljós- staður sem er svo mikið frábrugðinn þessari
jörð. Með síðustu orku minni reyndi ég að dilla skottinu mínu og
láta hana sjá að þegar ég sagði ?hvernig gastu gert þetta??, þá var
ég ekki að beina því að henni. Það varst þú, minn ástkæri húsbóndi,
sem ég var að hugsa um. Ég mun hugsa til þín og bíða eftir þér að
eilífu. Ég vona að allir sem þú kynnist í þínu lífi muni sýna þér
jafn mikla tryggð og ég.